เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๒๐ สิงหาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๒๐ สิงหาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๒๐ สิงหาคมพุทธศักราช ๒๕๖๙ เมื่อคืนนี้ฝนฟ้าตกกระหน่ำแทบทั้งคืน ช่วงเช้า "ผอ.มด" (นางสาวปิยวัน เครือนาค) ผู้อำนวยการโรงเรียนการกุศลสุวรรณรังสฤษฏ์วิทยาลัย จังหวัดเพชรบุรี และคณะ นำภัตตาหารมาเตรียมถวายให้แต่เช้า สงสัยอยู่ว่าทำไม "ท่านเจ้าคุณกล้า" - พระวชิรวาที, ผศ.ดร. เจ้าอาวาสวัดมหาธาตุ วรวิหาร รองเจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบุรี ของเราหายไปไหน ?

จนกระทั่งฉันเสร็จเรียบร้อย หอบข้าวของขึ้นรถ ปรากฏว่าพ่อเจ้าประคุณนำเอาไทยธรรมมายืนอยู่ข้างรถ บอกว่า "วันนี้เป็นวันเกิดของกระผม รบกวนหลวงพ่อช่วยเป็นเนื้อนาบุญและรดน้ำมนต์ให้พรกระผมด้วยครับ" จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้อง "แฮ็ปปี้ เบิร์ธเดย์" กับไอ้น้องรักไปตามระเบียบ เพียงแต่สงสัยอยู่อย่างเดียวว่า จะเอาหวัดมาฝากกระผม/อาตมภาพหรือเปล่าเท่านั้น ?

เมื่อบอกลาทุกคนเรียบร้อยแล้ว "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ก็พาวิ่งยาวลงปักษ์ใต้ ก็คือตรงไปยังบ้านทุ่งยาว ตำบลอ่าวน้อย อำเภอเมือง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยที่ฝนตกไปตลอดทาง หนักบ้างเบาบ้าง จนกระทั่งไปถึงในเวลาประมาณ ๑๐ โมง เจ้าหน้าที่กุลีกุจอชี้ให้รถไปจอดเทียบศาลาการเปรียญหลังใหญ่ แต่พอขึ้นไปแล้วก็เพิ่งจะรู้ว่า เขาชี้ให้มายังสถานที่ฉันภัตตาหารเพล จึงได้กราบกรานบรรดาพระเถระของทางด้านจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ซึ่งมาถึงในที่นี้แล้ว โดยเฉพาะ "หลวงพ่อพระครูอาทรสาธุกิจ" เจ้าคณะอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ ที่อายุย่าง ๘๑ ปีแล้ว ยังแข็งแรงดีมาก ๆ พูดคุยกันแล้วก็ขออนุญาตท่านลงไปดูนิทรรศการ

เมื่อเดินฝ่าฝนที่ตกพรำ ๆ ไปถึง ปรากฏว่าบ้านทุ่งยาว ชุมชนร่มไทรนี้ เป็นหมู่บ้านไทยทรงดำอีกตามเคย สรุปว่า งานโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์ด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา (หมู่บ้านรักษาศีล ๕) นั้น สรุปลงไปชัด ๆ เลยว่า ถ้าหมู่บ้านใดเป็นชาติพันธุ์เฉพาะ หมู่บ้านนั้นมักจะได้รับการยกขึ้นเป็นหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบอย่างแน่นอน

ที่นึกไม่ถึงก็คือเจอ "ท่านเนรมิต เหลืองอร่ามฟ้า" นายอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ด้วย ท่านเป็นคนจังหวัดกาญจนบุรี เคยเป็นปลัดอาวุโสอำเภอทองผาภูมิ แล้วย้ายมาเป็นนายอำเภอไทรโยค ยังไม่ทันไรก็มาเป็นนายอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์อยู่เสียแล้ว ญาติของท่านก็คือ "พระมหามนูรักษ์ ฐิตคุโณ (เหลืองอร่ามฟ้า) ป.ธ.๔" นั่นเอง

 

เมื่อทักทายกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็กลับขึ้นไปยังศาลาการเปรียญ ซึ่งท่านเจ้าอาวาสคือ "พระครูศรีธรรมสถิต (สวัสดิ์ ป.ธ.๖)" เจ้าคณะตำบลอ่าวน้อย เขต ๒ เจ้าอาวาสวัดนิคมราษฎร์รังสรรค์แห่งนี้ ท่านสั่งแม่ครัวเตรียมภัตตาหารไว้ถึง ๒๕ วงด้วยกัน..!

กระผม/อาตมภาพฉวยโอกาสที่ยังไม่ค่อยมีพระเถระเดินทางมาถึง อาศัยเวลาช่วงนั้นเดินดูเครื่องประดับบนศาลา ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นหัวสัตว์ป่า อย่างเช่นหัวกระทิง หัววัวแดง หัวกวางป่า เป็นต้น มีของหายากก็คือหัวละอง (ละมั่งตัวผู้) แล้วก็หัวกวางซี ซึ่งกวางซีนั้นจะว่าไปแล้วเป็นกวางอีกพันธุ์หนึ่ง คนไทยรุ่นเก่า ๆ เรียกว่า "กวางเขาเทียน" จะมีขนาดเล็กกว่ากวางม้า หรือ Sambar deer อยู่หลายช่วง ประมาณว่าถ้าหากกวางม้าน้ำหนัก ๒๐๐ กิโลกรัม กวางซีอย่างเก่งก็ประมาณแค่ ๑๒๐ กิโลกรัมเท่านั้น มีขนาดเล็กกว่ากันมาก

คนรุ่นหลัง ๆ ไม่ค่อยมีคนรู้จักยังไม่พอ แม้แต่นักสัตววิทยายังแยกไม่ออกอีกด้วย แต่ถ้าไปประเทศลาวจะเห็นว่ามี "น้ำตกตาดกวางซี" แต่คนไทยดันไปอ่านว่า "ตาดกวางสี" เสียอีก กระผม/อาตมภาพอาจจะรู้มากกว่าชาวบ้านทั่วไปอยู่เล็กน้อย เนื่องเพราะว่าเกิดกับป่า อยู่กับป่า แม้กระทั่งบวชแล้วก็ยังธุดงค์เข้าป่าอีกต่างหาก จึงพอรู้จักสัตว์ต่าง ๆ เหล่านี้มากกว่าคนอื่น ๆ อยู่บ้าง

ครั้นได้เวลาหลวงพ่อเจ้าอาวาสก็นิมนต์มาฉัน ซึ่งภัตตาหารมีมากเหลือเกิน แต่ว่าพระเถรานุเถระมาแล้วได้แค่ ๗ วงเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็เป็นของญาติโยมไปตามระเบียบ ครั้นฉันเสร็จแล้ว กระผม/อาตมภาพก็กางร่ม ฝ่าฝนพรำ ๆ ขึ้นไปยังอุโบสถ เพื่อรอ "หลวงพ่อโพไซดอน" - พระเทพสมุทรวัชราจารย์ (จรัล สิริธมฺโม) ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕

ซึ่งความจริงท่านประธานหนมาถึงก่อนแล้ว แต่ว่าก็ต้องรอ "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" (ประเทือง อาภาธโร ป.ธ. ๔) รักษาการประธานคณะกรรมการบริหารกลาง โครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ มาถึงแล้ว จึงนำพวกเรากราบสักการะพระประธาน สวดมนต์อุทิศส่วนกุศล และถ่ายรูปหมู่แล้ว จึงได้เดินมาดูนิทรรศการต่าง ๆ ซึ่งวันนี้ก็มีรายการยุให้กระเป๋าแหกอีกตามเคย..!

 

กระผม/อาตมภาพเห็นเด็กนักเรียนเขาทำดอกมะลิวันแม่ ถามราคาดูแล้ว ดอกละ ๑๕ บาท นับไปนับมาได้ประมาณ ๒๐ ดอก แต่ว่า "ท่านเจ้าคุณต่อ" - พระราชมหาเจติยาภิบาล (ต่อศักดิ์ สุนฺทรวาที) รักษาเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ จังหวัดปทุมธานี ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม กรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านศีล ๕ หนกลางยุเป็นการใหญ่ว่า "มีเท่าไรเอามาให้หมด หลวงพ่อเล็กจะช่วยซื้อ"

ท้ายที่สุด เด็ก ๆ นำมาได้ ๓๐ กว่าดอก แล้วท่านเจ้าคุณต่อก็บอกกระผม/อาตมภาพว่า "คิดแค่ ๒,๐๐๐ บาทเท่านั้น" ทำเอาคนอื่นหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง กระผม/อาตมภาพเห็นว่าเป็นทุนการศึกษา จึงควักมอบให้เด็กไป ๒,๐๐๐ บาทจริง ๆ ทำเอาเด็ก ๆ นั่งงงกันเป็นแถว..!

พวกเราชมนิทรรศการต่าง ๆ ของเขาจนครบถ้วนแล้ว ก็ได้มาดูการแสดงทางวัฒนธรรม ซึ่งมีการแสดง "ระบำรากไทย" โดยเด็กนักเรียน แต่ด้วยความที่ว่าตัวกระผม/อาตมภาพเองนั้น อยู่กับนาฏศิลป์การละครระดับรางวัลพระราชทานมาโดยตลอด แล้วยังได้เห็นพวกเด็ก ๆ นักแสดงของโรงเรียนวินิตศึกษา ในพระราชูปถัมภ์ของ กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งหลวงพ่อประธานก็คือ "พระธรรมวชิรสุนทร" คัดมาแต่ละคนนั้นสุดยอดเป็นอย่างยิ่ง

จึงเห็น "ระบำรากไทย" ของที่นี่อยู่ในลักษณะที่ประมาณว่า "ผ่านทะเลเห็นน้ำไร้ความหมาย" ไปเสียแล้ว ไม่ต้องไปนั่งกระสับกระส่ายแบบ "หลวงพี่น้ำฝน" (พระครูปลัดสิทธิวัฒน์) เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม จังหวัดนครปฐม ซึ่งเห็นเด็กสาว ๆ รำอยู่ตรงหน้าแล้วนั่งไม่ติด ขำก็ขำ สงสารท่านก็สงสาร..!

การแสดงต่อด้วยการรำของชาวไทยทรงดำใน "เพลงไทดำรำพัน" ซึ่งขึ้นว่า "สิบห้าปี ที่ไตเฮา ห่างแดนดิน" กระผม/อาตมภาพขำก็ขำ เนื่องเพราะว่าเพลงนี้ดังตั้งแต่สมัยกระผม/อาตมภาพยังเรียนชั้นประถมปลายอยู่ มาถึงบัดนี้ก็น่าจะถึง ๕๐ ปีแล้ว แต่ว่าร้องเมื่อไรก็ขึ้น ๑๕ ปีอยู่นั่นเอง เมื่อบอกกล่าวเรื่องนี้ "ท่านเจ้าคุณพิชิตชัย" - พระราชปัญญาโสภณ (พิชิตชัย อภิชโย ป.ธ. ๗) รองเจ้าคณะภาค ๑๓ วัดบพิตรพิมุข กรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ หนกลางอีกรูปหนึ่ง ก็นั่งหัวเราะอยู่ทางด้านหลัง บอกว่า "ก็เนื้อเพลงมันเปลี่ยนไม่ได้..!"

 

เมื่อดูการแสดงและตรวจนิทรรศการของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ได้ขึ้นไปสู่ศาลาการเปรียญ เพื่อตรวจประเมินยกหมู่บ้านทุ่งยาว หมู่ที่ ๑๔ ตำบลอ่าวน้อยแห่งนี้ขึ้นเป็นหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบ ปรากฏว่าเจอพี่น้องอิสลามมานั่งร่วมอยู่ในงาน ๒ ท่าน

ท่านแรกก็คือ "ท่านณัฐกิจ สมานมิตร" รองประธานคณะกรรมการอิสลามจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ท่านที่ ๒ ก็คือ "ท่านประเสริฐ มะลีลี" โต๊ะอิหม่ามประจำมัสยิดบ้านทุ่งยาวแห่งนี้ จึงได้เข้าไปแนะนำตัวว่าเป็นใคร ? มาจากไหน ? และเคยทำงานร่วมกับพี่น้องอิสลามอย่างไรบ้าง ? โดยอ้างถึงท่านโต๊ะอิหม่ามประจำมัสยิดทองผาภูมิ ก็คือ"ท่านนรินทร์ อายุบเคน" หรือ "บังนิด" ซึ่ง "ท่านณัฐกิจ" บอกว่ารู้จักคุ้นเคยกันดี

เมื่อได้ทักทายและอวยพรกันตามแบบศาสนาอิสลามแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เข้าประจำที่ ด้วยเหตุที่ว่าจังหวัดประจวบคีรีขันธ์นี้อยู่ไกลมาก บรรดาคณะกรรมการจึงขอให้มีการตรวจประเมินกันแบบระยะสั้น ก็คือแต่ละหมวดให้แสดงความเห็นแต่เพียงผู้เดียว

กระผม/อาตมภาพจึงเดินกลับไปหา "ท่านณัฐกิจ" เรียนถามท่านว่า "ถ้าจะสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของศีล ๕ ว่ามีความต่างจากการปฏิบัติในหลักศาสนาอิสลามหรือไม่อย่างไร ? จะสามารถถามได้หรือไม่ ?" ท่านบอกว่า "ถามได้..ไม่เป็นไร"

ดังนั้น..เมื่อถึงหมวดที่ ๓ กระผม/อาตมภาพจึงได้สอบถาม บอกว่า "ขอเป็นตัวแทนของชาวพุทธ ถามด้วยความอยากทราบว่า เมื่อนำโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ นี้ไปปฏิบัติกันทั่วประเทศแล้ว มีความเหมือนหรือความต่างอย่างไรกับหลักการปฏิบัติของศาสนาอิสลามบ้าง ?"

ท่านณัฐกิจก็เมตตาชี้แจงให้ทราบ โดยเฉพาะได้บอกว่า "โดยปกติแล้ว อิสลามจะไม่วิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องเกี่ยวกับศาสนาอื่น เพราะว่าผิดหลักปฏิบัติในคัมภีร์อัลกุรอาน แต่ว่าสามารถบอกได้ว่าในเรื่องของการปฏิบัติตามหลักศีล ๕ นั้น ทางด้านศาสนาอิสลามก็มีแนวปฏิบัติที่คล้ายคลึงกัน และผู้ที่ล่วงละเมิดก็จะได้รับโทษหนักอีกด้วย"

พร้อมกันนี้ท่านยังกล่าวชื่นชมในเรื่องของโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ซึ่งสามารถทำให้บรรดาศาสนาต่าง ๆ มาร่วมกันด้วยความปรองดองสมานฉันท์ เมื่อได้รับคำอธิบาย พวกเราทั้งหลายก็รู้สึกยินดีมาก ว่าท่านสามารถที่จะพูดได้และอ้างหลักคัมภีร์ได้อย่างชัดเจนทีเดียว

ครั้นถึงเวลาปิดการประเมินแล้ว ก็มีการถวายข้าวของเป็นที่ระลึก ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือบรรดาขนมประเภทสับปะรดกวนบ้าง พายไส้สับปะรดบ้าง เพราะว่าประจวบคีรีขันธ์เป็นจังหวัดที่ปลูกสับปะรดมากเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อถ่ายรูปหมู่แล้ว กระผม/อาตมภาพก็บอกลาทุกคน ให้ "น้องเล็ก" พาเดินทางฝ่าฝนกลับไป วันนี้ก็คงจะยังไม่ถึงวัดท่าขนุน เพราะว่าระยะทางไกลเหลือเกิน อาจจะต้องค้างกลางทางที่วัดท่ามะขามเสียก่อน จึงได้บันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนของวันนี้ เอาไว้ในขณะที่เดินทางฝ่าฝนที่ตกกันไม่รู้จักเลิก..!

สำหรับวันนี้ ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๒๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)