ความจริงเรื่องพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษหลังพบข้อมูลจากหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ขออนุญาตเว็บพลังจิต เนื่องจากผมพบหลักฐานและข้อมูลของหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในวันที่ 24 เดือนกรกฏาคม พ.ศ. 2569 (เป็นหลักฐานข้อมูลถอยหลังไปนานนับร้อยปี)*

หมายเหตุ
*=จะค่อยๆนำเสนอภายหลัง (เนื่องจากหลักฐานและข้อมูลมีมากเกินกว่าจะโพสต์ภายในความคิดเห็นดียว)

 

สำรองพื้นที่

 

สารบัญ

หน้า 1

 

ขณะนี้ผมกำลังศึกษาข้อมูลและหลักฐานอยู่อย่างช้าๆ แล้วจะค่อยๆเขียนตามความรู้ความสามารถ ประกอบกับการคาดเดาที่พบหลักฐานมากยิ่งขึ้น แล้วเมื่อผมมีเวลาว่าง จะมาค่อยๆเขียนนะครับ โปรดติดตาม

 

ส่วนหนึ่งของบันทึกหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย


1.2 จำนวนโรงงานในปัจจุบันนี้ 1 ธันวาคม 2523

จากการจดบันทึกเฉพาะส่วนนี้ เท่ากับว่า บันทึกนี้ทำขึ้นเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2523*

หมายเหตุ
*=หากมีส่วนที่เพิ่มเติมหรือแก้ไขหรือไม่ คงต้องค่อยๆอ่านต่อไป

 

สำหรับท่านที่ต้องการอ่านโดยตรง สามารถเข้าหาด้วยกูเกิ้ล ดังในภาพนี้ครับ

 

ทั้งหมดมี 139 หน้า ผมจะค่อยๆทยอยย่อยนะครับ

 

จะไม่โพสต์มากมายนะครับ ขอเวลาผมย่อยสักหลายวันครับ พบประเด็นที่น่านำเสนอก็อาจจะโพสต์หรือไม่โพสต์ไฟล์ pdf ก็ได้นะครับ

 

ประวัติความเป็นมาเกี่ยวกับการผลิตแก้วในประเทศไทย แม้จะยังไม่สามารถหาหลักฐานที่แน่นอนได้ว่า ใครเป็นผู้ริเริ่มในการประดิษฐ์แก้วขึ้นเป็นคนแรก แต่จากคำบอกเล่าของผู้ที่อยู่ในวงการผลิตแก้วมาช้านาน พอจะทราบว่า การผลิตแก้วในประเทศไทยได้เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 50-60 ปีมาแล้ว คือก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณ 20 ปี โรงงานแก้วสมัยนั้นตั้งอยู่แถววัดเกาะบ้าง แถวสามแยกบ้าง แต่โรงงานเป็นโรงงานขนาดเล็ก มีการผลิตแบบง่ายๆ มีเตาหลอมเพียงเตาเดียวและในเตาหลอมมีเบ้าสำหรับการหลอมเพียงเบ้าเดียว ใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงในการหลอม ทั้งเบ้าหลอมและถ่านหินในสมัยนั้นสั่งมาจากต่างประเทศ เช่น ประเทศฮ่องกง......

 

ผมย่อยมาพอได้ใจความดังต่อไปนี้

บันทึกนี้ทำขึ้นเดือน ธ.ค. 2523 ถ้าเช่นนั้น 50-60 ปีก่อน 2523 ก็คือ พ.ศ. 2443 ประเทศไทยได้มีโรงงานแก้วขนาดเตาเบ้าเดี่ยวขึ้นแล้วหลายแห่ง ทั้งแถววัดเกาะ ทั้งแถวสามแยก

 

แต่ถ้ายึดถือว่า โรงงานแก้วในไทยมีมาก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณ 20 ปี ก็จะกลายเป็นว่า ประเทศไทยมีโรงงานแก้วเมื่อประมาณ พ.ศ. 2462 เพราะสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดเมื่อ พ.ศ. 2482

 

โรงงานแก้วที่ตั้งขึ้นเป็นกลุ่มๆ โรงงานหลายๆแห่งแรกๆของประเทศไทย ตั้งอยู่แถววัดเกาะ*

หมายเหตุ
*= ผมเคยขับรถจากแถวๆวัดเกาะ ปากเกร็ด สะพานพระราม 4 จะไปบ้านลูกสาวที่อยู่ชัยพฤษ ระหว่างทางจะมีวัดโปรดเกษ มิน่าเล่า! วัดโปรดเกษจึงมีพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษหลายรุ่น หลายขนาด ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือไม่? ขอท่านโปรดพิจารณา วัดเกาะกับวัดโปรดเกษห่างกันไม่กี่กิโลเมตร ไม่ต้องบินไปสร้างที่ยุโรปก็ได้นะครับ

 

กลุ่มโรงงานที่ตั้งอยู่สามแยก ข้อนี้ผมรู้จักดี นับตั้งแต่สามแยกไฟฉาย ใกล้พรานนก ไล่ลงมาปากทางเข้าตลาดพลู ไล่ลงมาวงเวียนใหญ่ ไล่ลงมาตรอกโรงแก้วที่ติดกับ รพ. พระปิ่นเกล้า ล้วนเป็นที่ตั้งของโรงงานแก้วในสมัยก่อนปี พ.ศ. 2500 ซึ่งถ้ายึดจากบันทึกหอสมุดกลางนี้ คือคงจะอยู่ในช่วง พ.ศ. 2462 ถึงช่วงประมาณ พ.ศ. 2500 + - หลังจาก พ.ศ. 2502, 03 ได้มีการจัดโซนเขตอุตสาหกรรมที่มีกลุ่มควันดำ ดังนั้น โรงงานแก้วที่กล่าวมาตอนต้นในความคิดเห็นนี้ ได้ทยอยย้ายออก โดยเริ่มต้นตั้งแต่ประมาณซอยเพชรเกษม 58 ไล่ขึ้น 78 และไกลออกไปเรื่อยๆ ไปสมุทรสาคร สมุทรสงคราม ระหว่างทางไปนครปฐมก็มีมากมายในสมัยนั้น ไปทางพระประโทน นครปฐม ถึงราชบุรีก็มี

โรงงานแก้วคุณพ่อผมก็อยู่ในนี้ที่ผมกล่าวมานี้เหมือนกัน

 

หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 จบลง .............


ผมย่อยและอธิบายให้เข้ากับภาษาชาวบ้านให้เข้าใจง่ายขึ้น

เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 จบลง คือหลัง พ.ศ. 2488 เหล่าช่างแก้วที่มีฝีมือ*จากประเทศจีนโดยผ่านฮ่องกง และอีกกลุ่มจากไต้หวัน ได้เข้ามาในประเทศไทย ได้เข้ามาเปิดโรงงานแก้วสมัยใหม่* เหล่าโรงงานที่มีอยู่เดิมที่ปรับตัวให้ทันสมัยเท่าเทียมกันไม่ได้ ก็จะแข่งขันทางการค้าไม่ได้และต้องเลิกกิจการไป

หมายเหตุ
*=ภาษาชาวบ้านคือ เจ้าของโรงงานหรือทายาทโรงงานแก้วในจีนในไต้หวัน ได้หนีภัยสงครามเข้ามาเปิดโรงงานแก้วในไทย

*=โรงงานแก้วสมัยใหม่คือ การใช้เตาหลอมเดียว แต่มีเบ้าหลอมแก้วหลายๆเบ้า มีขนาด 6, 8, และ 10 เบ้าหลัก และยังมีเบ้าทดลองสีอีกหลายๆเบ้าต่อวันที่อยู่ในเตาหลอมชนิดหลายเบ้าคละสีในเตาเดียวกัน

 

ผมย่อยและอธิบายตามความเข้าใจของผมและอธิบายดังต่อไปนี้นะครับ

กลุ่มหรือเหล่าโรงงานแก้วที่เปิดกิจการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2462 โดยมีเตาหลอมเบ้าเดียวแต่ 1 เตา ที่เปิดกิจการมาถึง พ.ศ. 2488 พอรู้ว่าโรงงานแก้วจากจีนจากไต้หวันที่เข้ามาเปิดโรงงานแก้วในไทยใหม่นี้ มีความทันสมัย มีเตาหลายเบ้า เหล่าโรงงานเดิมๆที่มีเงินทุนมากพอ จะขยายความทันสมัยขึ้นมาให้เตามีเบ้าหลอมมากขึ้น และพัฒนาเทคนิคฝีมือมากยิ่งขึ้น กลุ่มโรงงานเดิมตั้งแต่ 2462 ที่ก้าวตามโลกทัน และยังเปิดดำเนินกิจการมาถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2531) มีจำนวนหนึ่ง และได้ย้ายโรงงานมาอยู่แถวตรอกจันทร์และบนถนนเพชรเกษมเป็นส่วนใหญ่*

 

คราวนี้ผมจะใช้ความเข้าใจของผม จากการอ่านบันทึกหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผิดบ้าง ถูกบ้าง ขออภัยล่วงหน้าครับ

 

เมื่อ พ.ศ. 2462 ในขณะที่แถววัดเกาะ ปากเกร็ด กับแถวสามแยกไฟฉาย ตรอกโรงแก้วถึงพรานนก มีกลุ่มโรงงานหลอมแก้วขนาดเล็กตั้งอยู่ในตรอกในซอยหรือแม้แต่บางแห่งอาจจะอยู่ในสวน มีเตาหลอมเบ้าเดี่ยวขนาดเล็กโรงงานละเบ้าเดียว ขนาดหลอมน้ำแก้วได้วันละแค่ 200 - 300 ก.ก. แต่กลับไม่มีโรงงานไหนเลยที่จะรับงานประเภทหลอดสัญญาณตามที่ทางกระทรวงกลาโหมต้องใช้ในขณะนั้น ทางกระทรวงกลาโหมจึงส่งนายทหารช่างกลุ่มหนึ่งไปเรียนวิธีเป่าแก้วจากประเทศญี่ปุ่น เพื่อมาใช้งานทำเป็นหลอดสัญญาณต่างๆตั้งแต่นั้นมา เมื่อนายทหารช่างแก้วเหล่านี้กลับมา จึงได้ทำการทดลองเป่าหลอดสัญญาณ และจากนั้น ก็ได้หลอมแก้วสร้างชิ้นงานแก้วต่างๆวันละ 1 เบ้ามาตลอด

 

พอถึงประมาณ พ.ศ. 247X มีการเพิ่มขนาดเตาเบ้าหลอมของกระทรวงกลาโหม จากวันละ 200 - 300 ก.ก. มาเป็นวันละ 1,000 ก.ก. และมีความพยายามสร้างชิ้นงานแก้วให้หลากหลายมากขึ้น เช่น จาน ชาม ถ้วยน้ำดื่ม แจกัน และอื่นๆอีก*

หมายเหตุ
*=พระแก้ว 25 พุทธศตวรรษอาจอยู่ในช่องว่างแห่งความสงสัยตรงนี้

 

กิจการแก้วของกระทรวงกลาโหมเรียกว่า ทำมาได้ดีทีเดียว แต่ก็มีช่วงสะดุดอยู่บ้าง จนกระทั่ง พ.ศ. 2497, 98 ได้มีการเปิดกิจการโรงงานแก้ว สังกัดกองทัพเรือให้สังกัดกระทรวงกลาโหม เรียกว่า องค์การแก้ว แต่ภาษาชาวบ้านเรียกว่า โรงงานแก้วทหารเรือ โดยนายช่างแก้วแทบทั้งหมดคือนายทหารเรือ

ในเรื่องนี้ผมเคยเขียนไว้ในกระทู้อื่นว่า ลูกน้องที่เป็นช่างแก้วของคุณพ่อผม ครึ่งกว่าเป็นทหารเรือที่เคยเป็นช่างแก้วมาก่อน และเขาเหล่านี้เองที่เป็นทีมช่างแก้วที่สร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษที่โรงงานแก้วคุณพ่อผม